Namens Anne-Marie Linnenkamp en Melchior Jaspers (beide Galeriehouders van Acculade)
Hans Jaspers sprak de volgende woorden:
“In de komende maanden juni en juli gaat het om het werk van Wilma Caris en van Caroline Curtis. Ik waardeer het dat zij hier bij Acculade te Amsterdam hun werk tentoonstellen.
Wat beide kunstenaars gemeenschappelijk hebben voor mij is dat hun werk blijft boeien. Maar om totaal verschillende redenen.
Wilma Caris weet aan rustige plaatsen en stille momenten en aan een jong meisje of aan een gewone caravan een merkwaardige dynamiek te koppelen. Dat is niet alleen een manier van schilderen, soms vegen, met haar favoriete heldere kleuren. Haar werken appelleren ook op een soort spannende heimelijkheid en op iets mysterieus. Alsof de eigenheid van een jong meisje of van een caravan niet gezien wordt of niet gezien mag worden. Juist daardoor krijgt het appel van de eigenheid van een jong meisje of caravan een grotere betekenis. Deze spanning blijft prikkelen tot verder kijken want elk moment kan er wat gebeuren. Haar werk laat de kijker niet met rust.
Dit brengt mij op de vraag wanneer een schilderij of ander kunstwerk nu eigenlijk voltooid is. Het begin is duidelijk: een leeg doek. Maar wat maakt dat een kunstenaar besluit : zo vind ik het goed en af. Als kijker naar het werk van Caris heb ik het idee dat ik midden in een spannend verhaal zit waarin elk ogenblik iets staat te gebeuren. Maar wat dan? Een schilderij is af als het verbeeldde de bedoelingen van de kunstenaar benadert.